بذار بگم تو پاییز امسال چیکارا کردی: 3 بار پاستا درست کردی، یکبار کیک شکلاتی درسات توی ترم 5 از ترمای قبلی بهتر پیش میرن و تو الان دانشجوی بی انضباط ولی کار درست استادهایی! برعکس علاقه ات داری فکر میکنی انگار واقعا تو طراحی گرافیک استعداد داری و رشته ات شاید بدردت بخوره. دیگه با کارفرمای قبلیت کار نمیکنی و برگشتی شرکت اولی. ولیکن که کارفرما هایی که با کارفرمای قبلیت کار میکردن به تو جدا پیشنهاد کار دادن و قبول نکردی! دو تا کتاب تموم کردی، دیروز آرزو های

تا حالا توی زندگیم توی همچین شرایطی نبودم؛ که انقدر هم فشار روم باشه و هم تنها باشم تلاش کردم با آدما حرف بزنم، ولی کاملا مشخصه که هیچکس به یه ورشم نیست من چی میگم نه دوست اونقدر صمیمی ای دارم که راجع به همه چی باهاش حرف بزنم نه هیچکسی که بهم اونقدر اهمیت بده که به عنوان یه آشنا بخواد بهم کمک کنه هیچوقت یادم نمیاد که بیشتر از الان از همه لحاظ ها تو زندگی اذیت و دچار فشار و استرس باشم دوباره قرص ضد اضطراب خوردنو شروع کردم و روزایی که مثل امروز دیگه به آخر

احساس میکنم سالهاست دارم میدوم و به خط پایان نمیرسم و قرار نیست برسم احساس میکنم ضعیفم که نمیتونم ولی نامردی اینجاست که من دارم مثل سگ تو همه چی تلاش میکنم برای کار، برای درس، برای دوست داشته شدن، و هیچوقت هم تو هیچکدوم موفق نیستم تقریبا نزدیک دو ساله که این حس لجنی که کسی دوسم نداره سراغم نیومده بود و الان یه شب رندوم که پی ام اس هم نیستم و فقط چون قهوه خوردم و اکسپلورم تصمیم گرفته بشه از پر اهنگ کوه باش و دل نبند، این حسا برگشت! کی قراره حس کنم کافیم؟